Cabo Verde – Sal

Een week geleden kwamen we aan op Sal. Vanmorgen hebben we het anker opgehaald en zijn we vertrokken naar Sao Nicolao, een eiland wat op een dag varen ligt. We waren er vroeg bij. Om 5:45 hadden we afgesproken om samen met de Aspro te vertrekken en die timing werd gerespecteerd.

Wat hebben we genoten op Sal, hoewel er niet echt veel te zien is op toeristisch vlak. Maar de mensen en de sfeer zijn heerlijk.

We maakten in de ankerbaai al snel kennis met Jair. Hij fungeert min of meer als havenmeester, en spreekt een aardig mondje Frans. En als je iets nodig hebt, kan je hem oproepen of bellen. Hij levert drinkwater op de boot, brandstof, kan zorgen voor een huurauto, de was, bewaakt je boot als je weg moet, poetst je boot tegen dat je terugkomt… Hij fixt alles en heeft overal wel zijn mensen voor. Bovendien zorgt hij voor de promo van de bar van zijn zus aan de kade van Palmeira : als je iets moet afhalen ‘aan de kant’ moet dat in haar bar.

Jair levert alles wat je nodig hebt. Ook drinkwater

De dorpsjongens staan klaar om op je Dinghy te passen als je aankomt in het dorp. Voor wat extra kleingeld kunnen ze het afval wegbrengen, prijzen ze de verse vis aan die ter plekke wordt aangevoerd door verschillende houten vissersboten. Als je vis koopt, betaal je extra voor een plastic zak, en ook het schoonmaken en versnijden van de vis kost enkele euro extra. Je kan het de mensen niet kwalijk nemen dat ze alle kansen aangrijpen om iets te verdienen. De meeste dringen niet aan als je nee zegt. Dat maakt ook dat het sympathiek blijft en je je niet gebruikt voelt.

We trokken er samen met de mensen van de Aspro samen op uit met de auto. Op een halve dag tijd bezochten we de meeste bezienswaardigheden van het eiland. Er zijn drie ‘steden’ op het eiland waar de huizen behoorlijk maar wel armoedig zijn. Buiten de steden zijn de huisjes meestal voor een deel gemetseld met betonstenen, en de rest bestaat uit palletten, netten, en andere spullen die men gevonden heeft. Hier en daar staan verlaten bouw werven van resorts waaraan men is beginnen bouwen, maar die door de crisis nooit afgewerkt zijn.

Het is hier armoedig, het gemiddelde maandloon ligt hier rond de 200€. Kinderen gaan wel naar de kleuter- en de lagere school. Achteraf… Tja. We werden door Jair op het hart gedrukt om niet teveel geld toe te stoppen aan de boatboys. Het zou hen kunnen ontmoedigen om naar school te gaan. Maar het zijn plantrekkers. We raakten aan de praat met iemand die zei dat hij sportleraar en fysiotherapeut was. Hij had onlangs een duitse toerist van zijn nekpijn afgeholpen. Toen ik verbaasd vroeg waar hij dat had gestudeerd zei hij dat het niet zo moeilijk was, één juiste beweging en alles was ok. (Blij dat ik geen nekpijn heb tegenwoordig)

We reden met ons huurjeepje langs Santa Maria, hét vakantie dorp bij uitstek hier. Van daar reden we naar surf beach, een prachtig strand waar allerhande surfers elkaar vonden om de golven te bedwingen.

An van de Aspro

In Shark bay kon je jonge yellow sharks bewonderen. Je kreeg een begeleider mee, die de dieren voederde zodat ze rond onze voeten bleven zwemmen. De beestjes waren rond de vijf maand oud en waren een halve meter groot. Volwassen kunnen ze een meter of twee, drie worden

Ons laatste bezoek was dat aan de Salinas. Vandaar ook de naam Sal (zout) natuurlijk. De oude opslagplaatsen, het haventje en de zoutmeren waar je mocht drijven in de zoute pekel. We amuseerden ons als kinderen. Gelukkig konden we er achteraf een douche nemen ook !

Oude zoutschuur met de gehuurde Jimmy.
Blijven drijven!

Om onze dag af te sluiten gingen we nog iets eten bij Esplanade Rotterdam in de haven bij Luana.

Zaterdag werden we geholpen door Lennart die voor ons de inspectie in de mast deed. Zo zijn we zeker dat daar alles alvast ok is voor we volgende maand onze grote oversteek beginnen. Hij hielp Bart ook met het vervangen van de alternator. Dikke merci Lennart!

Zondag pikten we het wekelijkse dorpsfeest mee. De locals hebben dan vanaf acht uur BBQ in de straat waar je voor één euro een brochette kan kopen. De locale bar wordt omgebouwd tot discotheek, je hoort de muziek tot ver. Een zalig ontspannen sfeertje, drukbezocht door de zeilers van de ankerplek.

We kregen die dag bezoek van Hans, één van onze klanten de voorbije jaren in Nieuwpoort, samen met zijn collega Dirk. Ze kwamen die middag pas aan en werden meteen ondergedompeld in de couleur locale. (Met dank aan beiden voor de foto’s én vooral de fijne avond)

Een brochetje voor één euro
En toch ook maar een langoestje bij Esplanade Rotterdam

Met het oog op ons vertrek kocht ik gisteren een tonijntje op de markt. Gisteren maakte ik met een deel ervan sushi. Vanavond staat er ceviche op het menu. En de restjes worden waarschijnlijk gekookt en samen met een gekookt eitje verwerkt tot tonijnsalade. Ook Dushj houdt van tonijn en is blij als hij het vel krijgt, of de fel doorbloedde stukjes die ik zelf niet lekker vind.

Toen we gisteren weg vaarden kwam er net een catamaran toegevaren. We werden toegeroepen door één van hun gasten : ze waren ‘uuk” Belgen. Het was de stem van Rud, de man van onze nicht Griet die hier toevallig op vakantie waren. Toch nog fijn om even te kunnen zwaaien naar hen.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.