Colombia

De aandachtige lezer heeft gemerkt dat ik niet alleen een ferme achterstand heb opgelopen in het bloggen. Ik ben zelfs een heel belangrijke etappe overgeslagen.

Op één of andere manier kwam het er niet van om verslag uit te brengen over ons verblijf (alweer) in dit schitterende land. Is het omdat er te veel indrukken wachtten om gerangschikt te worden tot een samenhangend verhaal? Wie zal het zeggen ?

Santa Marta als uitvalsbasis

Eind september 2025. Het is even voor de middag als we aanleggen in Santa Marta.  We worden er onthaald door twee marinero’s die ons meteen complimentjes toe gooien over onze kennis van de Spaanse taal. De vele uren Duolingo en de conversatie lessen met Ronny, een Puerto Ricaan in hart en nieren, waar we ook telkens een ’vuil woord’ leerden, werpt duidelijk zijn vruchten af.

We krijgen voorlopig een plekje naast het helikopter platform, waar de eigenaar van de marina dagelijks landt. Met de belofte dat we wel snel zullen mogen verkassen naar een plekje dichterbij het kantoor.

Daar worden wij, maar vooral ook Dushi ,verwelkomd door Yerlis. Dit is de derde keer dat we hier zijn en blijkbaar vinden de mensen dat een compliment. De havenmeester, de bewaker… iedereen wenst ons hartelijk welkom.

We doen zelf een duit in het zakje en zetten een berichtje op de whatsapp groep van de Santa Marta cruisers dat geïnteresseerden welkom zijn om te komen helpen om de gevangen Mahi Mahi te komen opeten. Hoewel het er eerst op lijkt dat onze oproep weinig succes heeft, eindigen we uiteindelijk met twee Duitsers en een aantal Colombiaanse mensen aan tafel. Zelfs van de parelcouscous met feta en paprika, een receptje van dochter Inez, blijft uiteindelijk geen kruimeltje over.

We gaan al snel op zoek naar iemand die een nieuwe bimini (zonnescherm) kan maken. Die is na 3 1/2 jaar in weer en wind/zon en UV aan vervanging toe. We hebben zelf de materialen meegebracht. De ritsen heb ik zelfs uit België mee. (Dankjewel  Philippe om ze als luxe koerier mee te brengen vanuit Nieuwpoort! ) We maken ook afspraken over een vernieuwing van de buitenkussens van Maeva.

Omdat Bart jarig is spreek ik met onze Belgische vrienden die een b&b uitbaten op weg naar Palomino, Alix en Brice, af dat ze tegen de lunch langs komen. Buiten alle verwachtingen slaag ik erin om Bart te verrassen en hebben we, geheel naar verwachting, een erg gezellige middag samen.

We gaan met een andere Belg, Dimitri, die we twee jaar terug hebben ontmoet en afkomstig is uit Meise, en zijn Franse vriendin Virginie een avond op stap, naar wat hij een bar voor oude mensen noemt. Het blijkt een salsa bar te zijn waar door verschillende generaties samen gedanst wordt. De eigenaar is een Fransman die 25 jaar geleden is aangekomen in de stad.   Terwijl hij ging zwemmen werd hij van al zijn spullen beroofd. Hij werd echter door verschillende mensen zo goed geholpen dat hij ondanks alles zijn hart aan de stad verloor en er de bar La Puerta opende.

We gaan op bezoek bij Leo. Leo hebben we een aantal jaren geleden ontmoet toen hij met zijn boot onderweg was. Ook hij heeft zijn hart hier in Colombia verloren en zich hier gevestigd nadat hij zijn boot heeft verkocht. We worden er ontvangen met de kenmerkende Colombiaanse gastvrijheid.

Ik besluit om hier in Santa Marta mijn Advanced Open Water duikbrevet te behalen. Daarvoor neem ik contact op met nog een andere Belg. Het is toch altijd eenvoudiger als je een opleiding kan krijgen in je moedertaal, zelfs al verloopt deze grotendeels onder water. Dimitrix blijkt een coole kerel, die na jaren rond reizen, de liefde van zijn leven vond in Colombia – hij noemt haar liefkozend Pocahontas – en dus sinds geruime tijd hier woont.

Maar het is niet alleen dankzij deze Belgische basis dat wij ook steeds terugkeren naar Colombia. Van de eerste dag dat we hier goed en wel aangekomen zijn voelen we ons hier welkom en zelfs op één of andere manier thuis.

Nochtans moeten we de eerste dag naar het ministerie van Landbouw, om de importpapieren voor Dushi in orde te laten maken. Na een bezoek aan het bureau in de stad, moeten we een taxi nemen naar de luchthaven waar de dienstdoende dierenarts zijn goedkeuring moet geven. Hij kijkt verbaasd op dat we Dushi niet bij ons hebben. Dat hebben we bewust gedaan omdat in de meeste landen de hond niet van boord mag komen zolang hij niet ingeklaard is. Of we dan een video hebben gemaakt? Ik haal mijn gsm boven waar ik honderden filmpjes heb staan. ’Neenee, heb je een filmpje van vandaag?’ Euhm, laat ik dat nu net niet hebben. Ik schuif het paspoort van Dushi onder zijn neus, waarin bewijs van alle vaccins die netjes up to date zijn, en een antistoffen test ivm rabies, die je in Colombia niet eens nodig hebt. De man beseft dat Dushi in feite in orde is met alles, en ondanks dat we niet helemaal de letter van de regeltjes hebben gevolgd, geeft hij met een grote glimlach het nodige papier met de juiste stempels.

We laten onze duikflessen schoonmaken en keuren door een erkend keuringsbedrijf. Ondanks dat we helemaal achterin de marina liggen, worden de flessen op de steiger opgehaald. En betalen we maar een fractie van wat we in België of elders in de Carieb zouden betalen.

In de marina wordt gedurende dagen een grote tent opgezet, en een podium. Helemaal verbaasd zijn we als er ook runderen aankomen, en er stallingen worden gezet! Blijkbaar is de parkeerplaats afgehuurd om er een grootse bijeenkomst van de grootste veeboeren te houden mét een veiling.  Iedereen is chique uitgedost, ook de bereden politie die er voor deze gelegenheid ook bij is.

We vragen aan Alix en Brice of zij gedurende een 10-tal dagen voor Dushi kunnen zorgen. Ze hebben zelf drie honden en een gigantisch hart voor dieren. Het zou het reizen door Colombia voor ons veel vereenvoudigen. En gelukkig kan dat! We gaan eerst twee dagen bij hen logeren, zodat Dushi weer zijn draai bij hen vindt en we met een gerust hart kunnen vertrekken.

Deze keer vliegen we vanuit Santa Marta via Bogota naar Neiva, Colombia heeft inzowat elke middelgrote stad een luchthaven. De tickets zijn naar onze normen goedkoop en je kan zowat elke hoek van het land snel bereiken.   Vanuit Neiva nemen we een taxi naar Villavieja. Dit is een typisch Colombiaans stadje vlakbij de Tatacoa woestijn. We logeren er als enige gasten in hotel Casa del Angel. De receptionist is vriendelijk en reserveert onze gids om ’s anderendaags met ons naar de woestijn te gaan. We worden door hem opgehaald in een Tuctuc.

We bezoeken eerst de rode en daarna de grijze woestijn. Wat een indrukwekkende landschappen. We lijken wel in een decor van een western beland!

In de late namiddag doen we een boottocht op de Magdalena rivier, de grootste rivier van Colombia. Wij kennen de Magdalena als de open riool die in Baranquila uitmondt in de zee. Hier in Villavieja is dezelfde rivier echter nog brandschoon en vol leven.

’s anderendaags vertrekken we met de bus eerst terug naar Neiva, en daarna naar San Agustin. Hier in de heuvels rond de bron van dezelfde Magdalena rivier heeft men sinds  de jaren ’80 van de vorige eeuw meer dan 6000 grafbeelden ontdekt van een oude Colombiaanse cultuur waarover men het fijne nog niet weet. De kans is groot dat er zich nog véél méér beelden  onder de grond  bevinden. De beelden zijn groot, meestal symmetrisch en verwijzen naar de natuur, de seizoenen, de vrouwelijke cyclus en zwangerschap. Intrigerend!

We bezoeken één van de archeologische musea wat in een mooi park ligt. We doen een tour te paard, wat me wonderwel opnieuw weinig extra rugklachten bezorgt en toelaat ten volle van de prachtige omgeving te genieten. De laatste dag schrijven we in om een rondrit met een auto te doen.

Het klimaat hier is ideaal : men noemt het hier de eeuwige lente. Overdag tot max 25 graden, ’s nachts koelt het af tot 15 graden. We slapen dan ook heerlijk in de B&B van François Van Malderen, een Fransman die hier al sinds 30 jaar woont en werkt.

We wandelen tot in het stadje en bezoeken er de markt waar de koffieboeren hun geoogste koffiebonen verkopen. François vertelt ons dat de kwaliteit van de koffie uit deze regio, beter is dan die van Eje cafetero. Het is hier alleszins véél minder toeristisch.

We reizen met de bus door de bergen naar Popayan. Onderweg wordt er aan de weg gewerkt, en staan we even in de file. Tot onze verbazing stappen er een aantal verkopers in de bus, die gecarameliseerde pindanoten en kokosnoot of koffie en water verkopen. Wat verder stappen ze weer uit.

Popayan is een studentenstad en heeft een mooi historisch centrum. Veel valt er echter niet te beleven, het regent bovendien, en we zijn dus blij dat we een dag langer in San Agustin zijn gebleven op aanraden van François. We nemen het vliegtuig via Bogota terug naar Santa Marta.

De boot gaat in Santa Marta voor enkele dagen uit het water en wordt voorzien van een nieuwe laag aangroei werende verf. Het is niet mogelijk om tijdens deze dagen aan boord te blijven en dus gaan we logeren in de b&b van Dimitri. Een prachtig koloniaal gebouw met hoge plafonds, op loopafstand van de marina zodat de werken makkelijk kunnen worden opgevolgd.

Het weekend erop kan Maeva alweer in het water. Net dan zijn er feestelijkheden in de stad met als thema ’Corazon del mundo’. Er worden belangrijke gasten verwacht: blijkbaar komt er een Europese delegatie, en komt op zondag ook de president naar hier. De verkiezingen komen eraan en van op onze ligplaats in de marina horen we flarden van bevlogen politieke toespraken.

’s avonds zijn er heel het weekend muziekoptredens : ’s vrijdags zien we optredens van enkele lokale beroemdheden die salsa en bachata nummers brengen. Op zaterdag avond staat alles in het teken van de jongerencultuur : we zien een muzikaal theater met hiphop dans op het grote podium. Op één van de pleinen zien we hoe een aantal streetart -artiesten prachtige werken spuiten, en we zijn publiek bij een  dans battle tussen twee steden, Santa Marta en Baranquila. Tof hoe ook deze jongeren hun plaats krijgen tussen andere meer traditionele markten met ambachtslieden.

We gaan een dagje varen met onze vrienden. De foto’s spreken voor zich. We amuseren ons !

We weten dat het gevaarlijk is om lang in Colombia te blijven. Het is een plek waar wel meer West-Europeanen blijven hangen. Maar ook hier geldt dat we maximaal 3 maanden mogen blijven zonder extra administratieve formaliteiten. En dus vertrekken we begin november naar Panama.