Op 2 dagen van de Atlantische naar de Stille Oceaan

De planning van de werking van het Panama kanaal is een huzarenstukje : time is money en dit kanaal moet zijn geld opbrengen.

Voor een oversteek met een catamaran als de Blowing Bubbles betaal je al snel 3800 dollars. Als je een agent gebruikt om alle formaliteiten in orde te krijgen kost dat nog eens 800 dollars.

We zouden zondagmiddag om 14:30 een advisor aan boord krijgen en dus gooiden we om 13:45 de touwen los in de marina van Shelter Bay. In de baai zien we een andere catamaran, net zoals wij gewapend met vier grote rode stootkussens. Dat is dus de boot die samen met ons door het kanaal gaat. Zij weten ons te zeggen dat de advisor pas om 16:00 zal komen.

We zien inderdaad rond die tijd een Pilotboat onze kant uitvaren.
We krijgen een briefing zodat we allemaal weten wat er te gebeuren staat. De bedoeling is dat de andere catamaran, die wat kleiner is, tegen ons zal worden bevestigd en dat we samen door de drie sluizen gaan. We gaan telkens door lange lijnen die van boven op de sluismuur naar beneden worden gegooid, in het midden van de sluis gehouden worden. We moeten een hoogte van totaal 26 meter stijgen en ook weer dalen.

Op het moment dat de 2 boten vrijwel aan elkaar bevestigd zijn roept de advisor echter plots dat we het anders gaan doen. Blijkbaar is de

bemanning van de andere boot volledig zonder ervaring en wordt dit systeem een gevaarlijke bedoening.

Er wordt voor gekozen dat wij de boot telkens tegen sluismuur manoeuvreren en dat de andere boot dan tegen ons aan komt liggen. Het komt erop neer dat zowat alle werk bij ons aan boord gebeurt. Zo midden in een manoeuvre veranderen van strategie veroorzaakt verwarring. Maar oef, alles verloopt uiteindelijk goed.

Als we uit de laatste sluis komen is het al donker en er wordt ons meegedeeld dat we vanavond nog het grootste stuk van de afstand op het kanaal gaan afleggen. Jammer eigenlijk, want in het pikkedonker zien we niet veel meer dan de heldere sterrenhemel en de verlichting op de talrijke boeien. We missen dus het uitzicht over het Gatun meer en zijn krokodillen.

Het is al over 22:00 als de advisor ons ter hoogte van Gamboa naar een grote boei begeleidt, onze plaats waar we gaan overnachten. Er wordt een touw van de boeg en een van de spiegel over de boei gelegd. Daarna gaat er ook een touw van het midden van de boot over de boei en liggen we muurvast. Het is een nieuwe techniek voor ieder van ons, maar gelukkig is het er eentje die werkt! De advisor wordt opgehaald door een pilotboat, en we gaan na een glaasje samen de nacht in.

Dag 2
We zijn allemaal vroeg wakker en wachten geduldig op de nieuwe advisor. Na het ontbijt, het loopt inmiddels tegen 9 uur, belt Jean-Marc de planningsdienst op. We horen hem zeggen :”6 uur? Maar we zijn hier al sinds gisteravond, en jullie collega zei dat we dan als eerste vanmorgen… ok, we bellen binnen een uur terug”.
Helaas horen we een uur later de bevestiging dat we pas om 16:00 uur – dat is gelukkig al 2 uur winst – een advisor aan boord gaan krijgen, dat er voordien niemand beschikbaar is.
Met lede ogen zien we een aantal cargo’s de sluis in- of uitvaren. En ook onze ”buddyboot” van daags voordien en een ander jacht varen enkele uren later de sluis in. Niet eerlijk, maar niets aan te veranderen.
We verdoen onze tijd met wat rondhangen en babbelen en alweer een lekkere maaltijd. We brengen wat laatste quality time door met onze vrienden. En gelukkig zien we iets over 16:00 een loodsboot komen aanvaren.

W

We gooien de touwen los en varen de drie laatste sluizen tegemoet. We varen door het smalste stuk van het kanaal : het deel dat uit de bergen is uitgehouwen. Deze keer moeten we geen rekening houden met een ander jacht, alleen met de gigantische cargo die samen met ons de sluis in moet. Chapeau voor de kapitein, die heeft geen meter speling tussen de sluismuur en zijn schip! Gelukkig helpt Bart een handje en doet die teken wanneer de cargo moet stoppen. (De grapjas) In de sluizen staat 6 knopen stroming, door al het water wat die cargo verzet. Dat maakt het toch weer spannend!

Vier uur later, het is intussen alweer pikdonker, gooien we het anker. Blowing Bubbles en zijn bemanning kunnen aan een heel nieuw hoofdstuk van hun reis beginnen. En wij kunnen “Het kanaal” afvinken van onze bucketlist!