3x is scheepsrecht  : orkaanseizoen in Curaçao – vertrek naar Santa Marta

Het dondert de ochtend dat we uit Curaçao willen vertrekken. We zijn inmiddels alweer sinds eind mei op het eiland, en als niet-Nederlander, Amerikaan of Canadees mag je maximum 90 kalenderdagen per jaar op het eiland blijven. Omdat het orkaanseizoen 2024 zo vroeg was begonnen met meteen een heftige orkaan, Beryl, zijn de meeste boten  dit jaar vrij vroeg naar hier gekomen. Het is dus van aan het begin lekker druk in het Spaanse Water.

De eerste maand brengen we door in een huisje, omwille van Bart’s gebroken voet. Via onze vrienden Jean-Marc en Karen van de Blowing Bubbles kunnen we een appartementje huren wat uitgeeft op het Spaanse Water. Er is zelfs een aanlegsteiger voor onze dinghy. Maeva ligt gedurende deze maand veilig aan een mooringboei van onze vrienden Ton en Dominique. De kiné woont ook langs het Spaanse Water. Daar kunnen we met het bootje naartoe!

De eigenaar van het appartement is een Belg die hier al 20 jaar woont, en dankzij zijn vriendelijke onthaal voelen we ons er snel thuis. We worden uitgenodigd voor een bbq en op mijn beurt maak ik eens Vol au vent voor het hele gezelschap, zijn ouders wonen inmiddels ook op het eiland. Sheda, de vrouw des huizes, is een aandachtige leerling als ik haar toon hoe je bearnaise maakt!

Het duurt niet lang eer Bart zich eerst met één en dan zonder kruk verplaatst. Gelukkig maar.

En zo verhuizen we eind juni terug naar de boot en beginnen ook al snel terug met duiken. Op beperkte diepte eerst, max 10 meter diep, omwille van Bart’s voet. Er is immers een mogelijkheid dat er zich bellen vormen in het nieuwe weefsel. Dat geeft niet alleen een blijvende poreusheid, het verhoogt ook de kans op decompressieziekte.

Net zoals twee seizoenen geleden wordt er een ”full moon dinghy float” georganiseerd. Het wordt een spontaan feestje als blijkt dat een van de dinghy’s een echte dj’set mee heeft gebracht, met drijvende dansvloer en laserlicht. Alleen zeilers weten hoe je dit soort feestjes kan bouwen!

Als onze vrienden voor een kleine week naar Fuikbaai varen, gaan we mee. Fuikbaai is voor ons zowat een synoniem voor bbq-en en/of kampvuren maken op het strand. Overdag brengen we heel wat tijd door onder water. Wat moet een mens meer hebben? We gaan zowel samen met onze vrienden, als onder ons tweetjes duiken. We doen nachtduiken. Mijn camera doet overuren. Ik krijg extra instructies over onderwaterfotografie en laat me de complimenten over de resultaten welgevallen.

Op 2 juli viert het eiland zijn onafhankelijkheid. Op de ’Dia del bandero’ gaan we in groep naar de stad waar we genieten van een life optreden met danseressen.  Ook op straat dragen de mensen trots kleren in de kleuren geel en blauw, de kleuren van hun vlag.

We gaan samen met onze vrienden op uitstap naar de westkant van het eiland. We zijn met vier boten en genieten van samen duiken en samen eten. Mega gezellig zo samen! We merken helaas dat langs deze kant van het eiland de koralen inmiddels ernstig ziek zijn. Als je weet dat het tot 5000 jaar kan duren tot koraal de omvang heeft zoals we ze hier twee jaar geleden leerden kennen begrijp je de ernst van de situatie. We blijven met een wrang gevoel achter.

We proberen er zoveel mogelijk van te genieten en duiken inmiddels vrijwel dagelijks, soms 2 keer per dag. Dat blijkt niet alleen een fijn tijdverdrijf te zijn, het blijkt ook de ideale revalidatie voor Bart’s voet.

We krijgen de gelegenheid om samen met zes vrienden mee te gaan duiken naar het oosten van het eiland. Daar is het koraal  nog duidelijk wél in goede staat . Deze kant van het eiland is ook gekend voor de grotere vissen die er zitten.  We doen er twee duiken. Tijdens de eerste wordt Jean Marc bij het jagen op koraalduivel gestoken door een exemplaar. Het gaat mis als de rubber van de speer breekt en hij een grote klepper wil in de zookeeper steken. Hij krijgt op 5 plaatsen een giftige stekel in zijn hand. De hand zwelt en doet ontzettend veel zeer, een 9,5/10zegt hij. Hij probeert zo goed en zo kwaad mogelijk het gif uit zijn hand te zuigen. Bij gebrek aan warm water, steken we zijn hand in zo heet mogelijke koffie, zodat het gif zo veel mogelijk kan worden afgebroken door de warmte. Je moet creatief zijn als dit soort ongelukken gebeurt terwijl je op zee zit! De hand is ontzettend gezwollen, maar toch gaat Jean-Marc mee voor de tweede duik.

En dan zie ik plots twee baby haaitjes zwemmen, jonge rifhaaien. Terwijl ik de rest van de groep verwittig, zwemt één van de twee weg. Om de andere niet te storen houden we afstand. Ik maak wat foto’s en Max maakt een filmpje. Het is prachtig om zien!

Zoals gepland ben ik eind augustus voor drie weken in België. Ik breng er zoveel mogelijk tijd door met mijn kinderen, de familie en vrienden. Ik ga mee naar Nieuwpoort en logeer er op de Lasaro,  en logeer er bij Hilde en Werner, die drie jaar terug samen met ons de oceaan zijn overgestoken.

Mijn timing is perfect. Ik ben er net op het moment dat ponton F en G er samen een pontonfeest hebben. Ik ga ook op bezoek naar ons eigen oude ponton en zie er onze oude buren, praat bij, voor zoverre dat nodig is, want het blijkt dat onze blog aandachtig gevolgd wordt.

Ik grijp de gelegenheid om samen met Inez een dagje mee te gaan naar Amsterdam, waar Emma moet zijn voor haar werk. Ik heb er afgesproken met Tomas van de Extress, die we zowat drie jaar geleden leerden kennen samen met Lindy, in Porto Santo, en met wie we een tijd samen zijn opgevaren. We hebben samen verschillende plezante momenten gehad. Zij zijn inmiddels al twee jaar terug in Nederland. Tomas stelt ons trots zijn zoontje Noud voor! Wat een heerlijk ventje is dat!

Ik ben nog in België als mijn schoonzus Hilde overlijdt. Natuurlijk verzet ik mijn terugvlucht om samen met de familie en haar vrienden mee afscheid te nemen van haar. Het voelt onwezenlijk dat ze er niet meer is, ons Hilde De Bondt, met haar herkenbare lachje!

Op vrijdag vertrekken we naar Colombia. Ook voor de derde keer! Scheepsrecht, jawel! Het plan is om hier zeker een zestal weken te blijven. Maeva heeft wat onderhoud nodig, en terwijl dat gebeurt gaan we terug het binnenland in, om een nieuw gedeelte van dat grote land te verkennen.

We gaan donderdagavond nog een laatste keer eten, samen met de eigenaars van The great Dane, Sophie en Sven afkomstig uit Kortrijk. Zij waren de voorbije weken regelmatig onze duikbuddies. En natuurlijk mogen ook Jean-Marc en Karen niet ontbreken. Zij komen op vrijdagochtend nog een kop koffie drinken terwijl er nog wat herstellingen gebeuren aan de compressor waarmee we onze duikflessen vullen. Ze helpen ons om de Dinghy aan boord te leggen en dan is het echt tijd om uit te varen.

De beloofde wind laat op zich wachten. En dus beslissen we om de nacht te ankeren in Santa Cruz in plaats van het hele eind op motor te varen. Op een mijl of twee van deze ankerplaats worden we opgeroepen door de coastguard. Ze vragen of zelfs schip mogen gebruiken om een oefening op te doen. Even later hangt de helikopter boven ons. Ondanks dat we op hun vraag het zeil hebben opgeborgen, beslissen ze om uiteindelijk toch geen man naar beneden te sturen.  Teveel risico op beschadiging zeggen ze.

Ook de tweede dag duurt het tot de late namiddag eer er wat wind staat. Maar geduld loont. Niet alleen ivm wind : we vangen een tonijntje. Net voor het donker wordt, kan ik de filetjes in de koelkast leggen. We wisselen zoals gebruikelijk de wachten af, waarbij ik de eerste wacht heb van 21:00 tot 24:00. We schieten goed op. We varen Aruba ook deze keer voorbij. We horen op de radio dat de coastguard deze keer een vrachtschip vraagt om medewerking aan een oefening. Deze keer weigert de kapitein van het schip om mee te werken.

Het blijft de hele nacht vrij warm. Deze keer geen lange broeken nodig. Tegen de ochtend aan boomt Bart het voorzeil uit. Het grootzeil krijgt een bullet thalie.  Dit levert wat extra snelheid én wat extra rust aan boord, zonder het lawaai van klapperende zeilen.

We passeren zonder extra wind de beruchte kaap Cabo de la Vela. Deze keer gaan we hem dieper op zee voorbij en dat loont.

We krijgen land in zicht, de bergen rond Santa Marta en het Tayrona park zijn prachtig groen. En dan plots keft Dushi. We hebben de vislijn uithangen zonder de ratel aan te zetten en hij geeft duidelijk te kennen dat er iets aan hangt! Straf hoe hij dat doet! Weg halen een forse Mahi Mahi binnen, goed voor een flinke drie kilo visfilet. We kunnen maar beter snel nieuwe vrienden zoeken op de steiger om hem te delen, want anders wordt het gedurende enkele dagen een eentonig menu!